Als iemand mij 10 jaar geleden gezegd zou hebben dat ik twee boeken zou gaan schrijven, zou ik daar eens hartelijk om gelachen hebben.

Mijn leven tot nu toe heeft echter veel uitdagingen gekend, die me op latere leeftijd hebben geïnspireerd om toch te gaan schrijven. Ik heb me als kind nooit echt thuis gevoeld op deze bizarre wereld en leefde op mijn eigen kleine eilandje. Ik heb wel altijd al een sterke band gevoeld met mijn eigen identiteit, al was ik me daar totaal nog niet van bewust als kind. Ik vond en vind nog steeds de ultieme veiligheid in mijn eigen bezieling: “Een baken van rust, balans en oprechte gepaste liefde naar medemensen.” Ik heb altijd geweten zolang ik daar trouw aan kan blijven, het altijd weer goed komt. Dat er van daaruit ook altijd bescherming is vanuit een hele bijzondere hoek.  De vele ervaringen uit mijn eigen jeugd die ik daarbij heb opgedaan, hebben wel de koers bepaald in mijn leven. Dan doel ik op de vele toepassingen van mijn eigen bezieling naar de wereld om me heen.

Door mijn 30 jaar lange betrokkenheid bij de primaire zorgprocessen bij jeugd en jongeren, weet ik precies wat een kind voelt wanneer het in nood is, wanneer er ‘anderen’ ongevraagd en met geweld inbreuk maken op hun authenticiteit, en het grove onrecht wat daar elke dag opnieuw uit kan voortvloeien.

De HBO’V opleiding was daarbij mijn beste keuze ooit. De inzichtelijke kennis en de vele toepassingen van het  methodisch verpleegkundig proces hebben mijn leven totaal veranderd. Ik kreeg tijdens deze opleiding, nu langer dan 30 jaar geleden de juiste handvatten aangereikt hoe ik mijn bezieling vorm kon gaan geven in een methodisch verpleegkundig proces. En met die vormgeving hebben met name jeugd en jongeren hun voordeel mee kunnen doen gedurende mijn carrière.

Dit totdat onze eigen overheid daar een stokje voor heeft gestoken. Dat is niet plotseling gebeurd, maar heeft decennia lang geduurd en is door de politiek in gang gezet.

Inmiddels denk ik ‘methodisch’ in alles wat ik doe en tegenkom en daar heeft iedereen in mijn directe omgeving voordeel van, en ook altijd voordeel van gehad. Dit ‘voordeel’ voor jeugd en jongeren die aan mijn zorg waren toevertrouwd, werd en wordt echter in mijn directe omgeving niet altijd goed begrepen, juist omdat de ‘bezielde factor‘ van mijn zorg en toewijding niet wordt (h)erkend door o.a. de vele honderden ambtenaren die ik nodig had om de jeugd bij te staan.

Maar die bezielde factor werd ook nooit door de criminelen ‘gewaardeerd’ en die hebben  mij ook belet zorg te leveren aan jeugd en jongeren.              Er zijn criminelen op mijn pad geweest gedurende mijn carrière die hebben mij en mijn gezin zelfs – ongestraft – met de dood bedreigd vanwege de bezieling die ik in mijn zorg leverde aan jeugd en jongeren. Ik heb in die tijd  hulp en bescherming gevraagd aan autoriteiten zoals politie en veiligheidshuis, maar die bescherming nooit gekregen. Het waren juist de jongeren die me altijd beschermd hebben, want zij weten precies wie erbij betrokken zijn en hoe ze te werk gaan, zowel binnen als buiten de dienstverlening van de overheid. Zij hebben me altijd alles verteld, ook de dingen die ik liever nooit had willen weten.

Criminelen verdienen namelijk heel veel geld aan jeugd en jongeren. En dat wordt o.a. door de vele ambtenaren bij de overheid – bewust en onbewust – georganiseerd en ook in stand gehouden.

Ik heb zoveel tegenwerking daarbij gehad als verpleegkundige, dat ik nog wel tien boeken daarover zou kunnen schrijven.

Tegenwerking die dus mede voortkwam uit allerlei vormen van ondermijning, zowel buiten de dienstverlening van de overheid, als binnen de dienstverlening van de overheid waarbij de toepassing van de menselijke bezieling in elke vorm steeds meer wordt afgestraft door toedoen van onze eigen overheid.